Karakteristik Özellikleri
Aktiflik:
Oyunculuk:
İlgiye İhtiyaç
Uysallık:
Zeka:
Özgür Ruh:
Sağlık ve Dayanıklılık
Cana Yakınlık:
Çoçuklarla Anlaşabilmesi
Diğer Petlerle Anlaşabilmesi
Tüy Bakımı

Maine Coon Kedi Irkının Karakteri

Hiç bir tür sevilme konusunda tekelleşemez ama Maine Coon’un neredeyse yok olmanın eşiğinden patileriyle tırmanarak kurtulup Amerika’nın en sevilen 2. kedi cinsi olmasının iyi bir nedeni olmalı. Maine Coon severleri türün popülerliğinin büyük boyutları, zeki olması, tüylerinin kalitesi, sağlam yapısı ve ailesine olan bağlılığı olarak sıralarlar. Coonlar sadık, oyuncu ve ailesine bağlı olmasına rağmen, tanımadıkları insanlara karşı soğuk davranabilirler, ama zaman verilirse en çekingen olanı bile yabancı insanlara adapte olabilir. Suya karşı inanılmaz bir ilgileri vardır, bunun sebebi kalın kürklerinin su geçirmez olması ve ıslanmadıklarından suyu rahatsız edici bulmadıklarından olabilir.

Maine Coon Kedi Irkının Özellikleri

Evcil kedi türlerinin en büyüklerinden biri olan Maine Coon türünün erkekleri 5.5kg ila 8kg arasında ağırlığa, dişileri ise 4.5kg ila 6.5kg arasında ağırlığa sahip olabilir. Yavaş olgunlaşan bu türün tam olarak büyümesi 3 ya da 4 yıl sürer. Kahverengi lekelere sahip olan yapı en çok görülen yapı olsa da Maine Coon pek çok farklı renge sahip olabilir.

Kalın kürkleri bütün hava şartları için uygundur ve tüy dağılımı omuz bölgelerinde kısa, karın ve arka bacak kısımlarında ise uzundur, bu da türü olduğundan çok daha iri gösterir. Tüylerinin dokusunu pamuksu yerine daha çok ipeksidir, bu sayede tüyleri diğer uzun tüylü türler kadar karışmaz. Yetiştiriciler haftada iki defa, iyi bir çelik tarakla, düzenli tarama seansları önerirler.

Maine Coon Kedi Irkının Tarihçesi

Maine Coon tıpkı American Shorthair gibi Amerika’nın yerli türlerinden biri olarak kabul edilir ve koloni zamanlarından hatta belki de daha eski zamanlardan beri bu bölgede yaşadığı düşünülür. Nereden geldikleri ve ataları ise belirsizdir. Bu konuda pek çok hikaye vardır, hatta bir tanesi Maine Cook türünün suya olan merakından dolayı bu türün rakun/kedi kırması olduğunu söyler. Pek tabi bu biyolojik olarak imkansız olsa da ilginç bir şekilde iki tür de yemeklerini suya bandırıp öyle yemekten hoşlanır.

Tarihi gerçeklere dayanan hikayelere gelirsek, bu tür suya olan sevdalarından dolayı gemilerde hem denizcilere yoldaşlık yapmışlardır, hem de pek çok gemide fare ve diğer hareşelerin yok edilmesinde kullanılmışlardır.

Tür 1900’lü yıllarda popülerliğini egzotik türlere kaptırmıştır. 1950’lere gelindiğinde tür neredeyse yok olma noktasına gelmiştir. Fakat ufak bir grup yetiştiricinin türü tekrar ortaya çıkartmak için uğraşmış ve 1968’de sırf bu türün yetiştirilmesi amacıyla bir organizasyon kurarak türü tekrar yarışmalara sokmuşlardır.